hayat… hayat…
günlük koşuşturma (!), hayat gailesi, iş güç (!) yüzünden bunları yapmıyorsan çok ayıp ediyorsun demektir;
sana çiçek gönderen birine teşekkür etmemek
en yakın akrabalarını aramamak
hastaneden çıkan arkadaşını ya da annesini ziyarete gitmemek
söz verip, sözünü tutmamak beklenti yaratıp, sonra gerçekleştimemek
arkadaşınla buluşacağını unutmak sana ev için hediye alan teyzeni aramamak
bir sürü zaman ayırıp mail yazan arkadaşlarına cevap vermemek
arkadaşlarının yazdığı yazı/mailleri sırf çok uzun diye okumamak
bunları unutacak kadar yoğun olması mümkün mü acaba bir insanın? Yoğunluğu, koşuşturmayı bahane edip diğer şeyleri bir kenara atıyor olabilir misin? Ya da insanlığını kaybedip ruhsuz kurulmuş bir robot mu oluyorsun? Düşünnn…
